من را توان دوری نیست

  که بی تو برگ مهمان سوار باد را مانم

که بی تو قلب من تابوت سر دیست

                          برای غیبت طولانی تو.........

من را توان انتظار٬ من را توان حمل این پژواک غم نیست

لیک خود دانم که این طریقه ی من

دلیلی است بر بستر غیبت پیدای تو..........

  رخ بنمای ای دوست

که من در شب واقعه خویش دست و پا میزنم

که این شیرینی دیدار در لحظه

را تا عمق رویا در هیاهوی زمان بیدار میدارد....

                               بگو دور از روانم

بگو آواز مهتاب در شب تنهای تو

بگو سخنی با من.....

                  ولیکن خسته وآرام

        که این قلب من از نام تو سرشار است

                                           بی پروا............