آن روز ها هر سايه رازي داشت     هر كس ز تاريكي نمي ترسيد     

 در چشمهايم قهرماني بود

آن روز ها رفتنه ........     آن روز هاي خيرگي در راز هاي جسم

آن روز هاي آشنايي هاي محتاطانه با زيبايي رگهاي آبي رنگ ٫٫٫٫

دستي كه با يك گل     ار پشت سر صدا مي زد يك دست ديگر را وعشق

   كه در سلامي شرم آگين خويشتن را باز گو ميكرد

 ((  ساعت ۷:۳۰سلام آقا وحيد..صبح بخير))

ما با زبان ساده ي گلها آشنا بوديم........

 ما قلبهامان را به باغ مهرباني هاي معصومانه مي برديم

   و عشق بود٫آن حس مغشوشي كه در تاريكي دنيا محصورمان ميكرد

در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم دزدانه.........

آن روز ها رفتنه     آن روزها مثل نباتاتی كه از خور شيد مي پوسند پوسيدند

        آن كوچه هاي گيج از عطر اقاقيا ****

 در ازدهام خيابان هاي بي بر گشت،،،

    و دختري كه گونه هايش را

   با برگ هاي شمعداني رنگ ميزد٬     آه

                                            اكنون زني تنهاست

                                                        اكنون زني تنهاست....